Il-fonestetika ta’ Mario Azzopardi

Abstract

F’dan l-istudju nistħarreġ l-element fonetiku fil-versi alliterattivi ta’ Mario Azzopardi u l-istrateġiji li jinqdew bihom. L-għan huwa li nesplora s-sens u l-atmosfera li jinħolqu minn insistenza fuq ħsejjes ripetittivi partikolari f’relazzjoni mat-tifsir. Il-poeżiji ta’ Azzopardi sikwit huma kkaratterizzati minn kakofonija, dissonanza jew ħsejjes diżarmonjużi, mekkaniżmi li jiksbu relevanza figurattiva, bħal filkaż ta’ “vjolin iħanxar” (“notturn” minn Analiżi ’70); “il-psike tiegħi jżarżar bħal terramaxka” (“varjazzjoni fuq l-imħabba”, minn Le Poète); “melodija mibruxa” u “l-kampnar tal-knisja / jqanpen agunija” (“suite 345” minn Analiżi ’70); u “bil-vokabularju jfaqqa’ / bħal ċuqlajta tal-għadam” (“Il-Manifest tal-Poeżija” minn Il-Fabbrikant tal-Marjunetti). L-allużjonijiet figurattivi għall-ħoss f’dawn l-eżempji jirriflettu l-fonestetika ta’ diskordanza. Dawn ir-riflessjonijiet iservu bħala punt tat-tluq għal analiżi li se tiffoka fuq ir-relazzjoni bejn il-fonemi b’karatteristiċi partikolari, simili jew kuntrastanti bejniethom. B’dan il-mod, nuri kif il-tqegħid tal-fonemi fi gruppi jista’ jaqdi wkoll funzjoni simbolika.