Il-fallaċja patetika fir-romantiċiżmu bikri : Vassallo, Muscat Azzopardi u Psaila

Abstract

Il-fallaċja patetika hija metodu espressiv u diskursiv bi tradizzjoni twila u prestiġjuża fost ħafna letteraturi, madanakollu, dan it-terminu letterarju jissarraf fid-definizzjoni bażika tal-attribuzzjoni ta’ emozzjonijiet umani lill-entitajiet inanimate u animati tal-ambjent. Bħala teknika, il-fallaċja patetika hija iżjed profonda minn hekk, ladarba l-atmosfera tadotta burdata umana, il-pajsaġġ poetiċizzat jiġi umanizzat b’ġesti evokattivi, u d-distinzjoni bejn l-osservatur u l-imkien osservat effettivament tibda tgħib. In-natura simpatetika lejn poeta li min-naħa tiegħu jħossu mifhum u milqugħ minnha, toffri sensazzjoni li tgħinu jiżvoga u jaqsam daqsxejn mill-piż emozzjonali li jinħakem minnu, primarjament billi jġiegħel lill-entitajiet ta’ madwaru jwieżnu l-emozzjonijiet interni tiegħu. Il-pajsaġġ, għalhekk, jirreċiproka l-ħsus umani għax jidħol f’komunjoni intima mas-sensittività poetika.